جاده عشق ...

biya2del — Thu, 10 Sep 2009 10:43:18 GMT

همیشه منتظر می شدم تا کامنتای وبلاگ صد تایی شه بعد آپ میکردم

ولی امروز

به قدری داغونم که هیچی حالیم نیس

واقعا چرا؟؟؟

فقط واسه یه اشتباه کوچولو!

واسه جا به جایی دو تا عدد؟!

چرا همه چیزم شده مجازی؟؟؟

تفریح مجازی، زندگی مجازی ،دنیا مجازی ،آدمها مجازی ،عشق مجازی ، خوشبختی

مجازی ،بدبختی مجازی ، سیگار مجازی ، مرض مجازی ،درد مجازی

و حالا هم...

دانشگاه مجازی

اونم به خاطر اینکه موقع انتخاب رشته، جای سومین انتخابم یعنی مهندسی کامپیوتر

اهوازو که شانس قبول شدنم۱۰۰٪ بود با مهندسی کامپیوتر تهران که حالا فهمیدم

مجازی بوده عوض کردم

دلم میخواد میراث اجدادم یعنی اون دو تا چشم درشت سیاهو از کاسه دربیارم

واسه اینکه اگه یکم دقت کرده بودم الان شده بودم مهندس اونم روزانه

ولی حالا ...

من رضا یک عدد دانشجوی مجازی 18 ساله ساکن اهواز میباشم

که بزرگترین آرزوی زندگیم شده پا گذاشتن به دانشگاه دولتی اونم واقعیش

..................................................................................

معنای زنده بودن من ،

با تو بودن است

نزدیک، دور

سیر ، گرسنه

رها ، اسیر

دلتنگ ،شاد

آن لحظه ای که بی تو سر آید مرا مباد!

مفهوم مرگ من

در راه سر فرازی تو،

در کنار تو

مفهوم زندگی است.

معنای عشق نیز

در سرنوشت من

با تو،

همیشه با تو،

برای تو ،

زیستن...

biya2del — Sun, 06 Sep 2009 15:42:18 GMT

سلام به همگی

اول اینکه بعد از چند روز اعصاب خوردی بلخره با بهترین دوستم که چند روز

با هم قهر بودیم آشتی کردم البته من بیشتر منت کشی کردم

دوم اینکه دوباره بعد از مدتها یه آپ رمانتیک کردم واستون

که از قول یه عاشق به عشقش هست

سوم اینکه امروز خبر رسید مهندس نفت شدم البته از نوع آزادش

چهارمم اینکه فکر شیرینی رو از سرتون بیرون کنین آخه دارم

پولامو جمع میکنم واسه دانشگاه آزاد

و اما پست مخصوصم

چگونه فراموشت کنم...

چگونه فراموشت کنم تو را، که از خرابه های بی کسی به قصر سپید

عشق هدایتم کردی.

عاشقی بی قرار و یاری با وفا برای خویش ساختی.

آهو بره ای شدی که دوستی گرگ را پذیرفتی

و برای اشکهای او شانه هایت را ارزانی داشتی.

و با صداقت عاشقانه ات دلش را بدست آوردی.

چگونه فراموشت کنم تو را، که روزها در خیالم سایه ات را میدیدم.

و تپش قلبت را حس می کردم. و به جستجوی یافتنت به درگاه پروردگارم

دعا میکردم، که خدایا پس کی او را خواهم یافت.

چگونه فراموشت کنم تو را،

که همزمان با تولدت در قلبم همه را فراموش کردم.

برایم تمامی اسمها بیگانه شده اند و همه خاطرات مرده اند.

دستم را به تو میدهم، قلبم را به تو میدهم، فکرم را نیز به تو میدهم.

بازوانم را به تو می بخشم ، و نگاهم از آن توست، و شانه هایم که نپرس.

دیگر با من غریبه اند و تمامی لحظات تو را می خواهند و برای عطر نفسهایت

دلتنگی میکنند.

چگونه فراموشت کنم،

که قلم سبز را به تو هدیه کردم که حتی نوشته هایت همرنگ نوشته هایم

باشد . پیشتر ها سبز را نمی شناختم ، بهتر بگویم با سبز رفاقتی نداشتم

سبز را با تو شناختم وو دلم میخواهد که با یاد تو همیشه سبز بنویسم.

دلت را به من بده ،فکرت را به من بده، سرت را روی شانه هایم بگذار.

و بگذار عطر کلمات را میان هم تقسیم کنیم...

دوستت دارم

لیزی

biya2del — Sat, 08 Aug 2009 18:59:18 GMT

با یه خودکار قرمز اون روزو تو تقویم علامت زده بودم وای چشام دیگه واقعا کم سو شده بود از یه

ترف نگام به تقویم دوخته شده بود از یه ترفم به کتابایی که انگار هیچوقت نمیخاست تموم شه.

نمیدونم چجوریا بود یعنی کمتر که نمیشد هیچی انگار هر روز بیشترم میشد هالا اینا جای خود

یادچیزایی که مجبور شده بودم یه سال قیدشونو به کلی بزنم هم جدا

این شد که تصمیم گرفتم بیخیال همه چیز شمو چشامو ببندمو بگیرم تخت بخابم

آره ترفای 6 و 50 دقیقه صبح روز چهارم ماه مبارک تیر بود که با فریادای دلنشین و دلگرم کننده ی

پدرجون از خاب پا شدم و به خودم که اومدم دیدم با یه مداد نوک شکسته رو یه سندلی چوبی کج و

کوله نشستم و چند تا کاغذ که نمیدونم واسه چی بود جلوم گذاشتن هر چی به کلم فشار آوردم

نفهمیدم حکایت این مداد و کاغذ چیه باید بخوریمشون یا نگاشون کنیم یا...ولی اون سندلیه خیلی

واسم آشنا بود نمیدونم قبلا کجا دیده بودمش و حتی روشم نشسته بودم.

داشتم تو هارد گچی کلم بدنبال سندلی چوبی سرچ میکردم که دیدم یه آقاهه با دو تا شیشه رو

چشاش که اندازه شیشه ساعت روی دیوار بود اومد و برگه هاییرو که جلوم گذاشته بودو برداشتو یه

نگاهی انداخت بعدشم با یه لبخند حسابی چند تا برگه دیگه گذاشت جلوم خیلی واسم عجیب بود آخه

به بچه های دیگه لبخندی نزد فهمیدم که از کارم رازی بوده و باید همینجوری ادامه بدم .

تو همون لحظه ها بود که سرچ هارد دیسکم چند تا نتیجه بیرون داد و فهمیدم که قبلا رو این سندلیا

یا میخندیدم یا داد میزدم یا موشک هوا میکردم یا اینکه خواب بودم و الانم حتما باید همین کارارو میکردم

و اون کارارو هم کردم و دیدم که باز همون آقا چشم ساعتیه اومد و بازم یه لبخند زد و بعدشم از رو

کاغذای جلوم چیزیرو یادداشت کرد. دیگه واقعا مطمئن بودم که کارم خوب بوده و اون آقاهه هم اسممو

یادداشت کرده تا بعدا ازم غدر دانی کنن.

تو این فکر بودم که واسه مراسم نخبگان و غدردانی از اونا چه لباسی بپوشم که یه صدای واقعا

گوشنواز اعلام کرد:" 10 دقیقه تا پایان وقت، لطفا پاسخنامه های خود را بررسی و در صورت پررنگ بودن

کمرنگ کنید"

فکر کنم همچین چیزی بود ولی نمیدونم چرا همه مشغول سیاه کاری کاغذاشون بودن یکم دیگه به

کلم فشار آوردم و فهمیدم که ای داد بیداد باید این کاغذا سیاه شه .یه چیزایی داشت به زهن مبارک

خطور میکرد آره 2 تا تکنیک که همیشه اینجور جاها به دادم میرسید تکنیک جلو عقب چپ راست

وتکنیک ده بیست سی چهل . اولیش که به کارم نیومد آخه هر چی به جلو عقب و چپو راستم نگاه

میکردم سیاه کاریا با هم جور در نمیومد نمیدونم چه راز پیچیده ای درونش نهفته بود ولی خوب اونیکی

واقعا بدردم خورد و تونستم در ارز چهار دقیقه کل پاسخنامه رو سیاه کنم (این تکنیکو که به اشتباه

تکنیک شانسی نام گرفترو به همتون پیشنهاد میکنم) ....

ولی خوب بلخره پایان ما هم به کنکور رسید یعنی کنکور ما هم به پایان رسید البته باید گفت

پیشکنکور آخه با رتبه ای که من آوردم امسالم موندنیم اما اینبار دیگه بدون خواب آخه میترسم بازم سر

جلسه کنکور هنگ کنم و این غزل خانوم دانشگاه رفتنشو به رخ ما بکشه

بگذریم واقعا نمیتونم بگم این یه سال چطوری گذشت حالا شاید یه خواب یه ساله ی پر کابوس بود

ولی خوب یاد و خاطراتمون با هم مدام تو ذهنم بود و شاید اگه ازونا کنکور میگرفتن حالا اول نه حداقل

دوم شده بودم

نمیدونین چقدر تو خماری نت بودم ولی خوب دریغ از یه دقیقش حتی ثبت نام کنکورو هم خودم انجام

ندادم

در مورد اسم جدید وبلاگمم باید بگم هر چی تو این جاده گشتم غیر از یه مشت منگل چیز دیگه ای

ندیدم (البته شما رو نمیگما) واسه همین اسمشو این گذاشتم

راستی بچه ها کسی از آبجی نسترن و آبجی هانیه خبری نداره؟ اگه دارین حتما منو هم در جریان

بذارین آخه نمیدونم واسه چی وبلاگاشون حذف شده

دوستون دارم

biya2del — Wed, 10 Sep 2008 08:51:18 GMT

سلام

خوب بچه ها امروز میخاستم آپ کنم اما چیزی نداشتم بنویسم

چقدر شعر بنویسم خیلی دیگه داره رسمی میشه

اما میخاستم اینارو بهتون بگم

چی بود؟

آها

خوب بدون مقدمه

هشت ماه پش بود که به خاهرم که ازم کوچیکتره حسودیم شد که چرا اون

وبلاگ داره من ندارم

این طور بود که اومدم تو خط وبلاگ نویسی و ده دوازده تایی وبلاگ ساختم

ولی همشون چشم انتظار یه کلمه شدن که بذارم توشون اما من هنوز گیر

داده بودم به وبلاگ خاهرم اونم که این وضعو دیده بود وبلاگشو دو دستی

تقدیم من کرد (آخه همیشه در مقابل من کم میاره)

بیچاره چمیدونست وبلاگ چیه فقط دو تا شعر گذاشته بود توش و یه گوشه

از این اینترنت بی در و پیکر ولش کرده بود

خوب این آغاز کار ما بود

یه مدت بعد هم رد و پای آدمیزاد تو وبلاگ من (دیگه سندش به نام من شد)

پیدا شد و ...

خلاصه ما هم به اصطلاح جزو وبلاگ نویسا شدیم

این مدت دوستای خیلی زیاد و خوبی پیدا کردم و خیلی هم از همشون

ممنونم و خیلی هم بهم خوش گذشت

اما بلخره هر خوشی یه پایانی داره

امسال خیر سرم باید کنکور بدم

وای ... اسمش که میاد وجودم به لرزه در میاد

برای همین ممکنه دیگه اصلا وقت نکنم بیام البته گریه نکنید

حالا رو نمیگم از اول مهر ماه

حالا بخاطر شما شاید هفته ای یبار اومدم

بچه ها تورو خدا واسم دعا کنید تا اینجا هر چی تونستم زور زدم اما حالا دیگه

غول اصلی سر و کلش پیدا شده ... کنکور

اگه هم تو این مدت کسیو اذیت کردم به بزرگی خودتون داداش کوچولوتونو

ببخشید

آخه خلق و خوم اینجوری بود دیگه

اهل کل کل بودم و شر و شور

در ظمن این آپ آخر نیست ها !!!

هنوز کار دارم باهاتون

ماه رمضونم مبارک

ببخشید دیگه من همیشه عقب افتاده بودم و الان تازه فهمیدم ماه رمضونو

باید تبریک بگم

امیدوارم خدا به همتون کمک کنه تا تهشو روزه بگیرین

از همتونم میخام واسه همه کسایی که الان حسرت یه روز روزه گرفتنو دارن

دعا کنید

biya2del — Thu, 21 Aug 2008 09:28:18 GMT

نـــــــــه

کـاری بـه کـار عشـق نــدارم

مــن هیـچ چیـز و هیـچ کـس را

دیگــــــــــــــــــر

در ایـن زمـانـه دوسـت نـدارم

انگـــــــــــــــا ر

ایـن روزگـار چشـم نـدارد مـن و تـو را

یــــــک روز

خوشحــال و بـی مـلال ببینـد

زیـــــــــرا

هر چیـز و هـر کسـی را

که دوسـت بـداری

حتـی اگر کـه یـک نـخ سیـگار

یـا زهـر مــار باشـد

از تـو دریـغ میـکند...

پـس مـن هـم بـا وجـودم

خـودم را زدم به مــردن

تا روزگــار ، دیــگـر

کـاری به مـن نداشتـه باشـد

ایـن شـعر تـازه را هــم

نـاگـــفته میــگذارم

تـا روزگــار بـو نبـرد ...

گفتــــــــــم که

کـــاری به کــار عشـــق نــدارم

biya2del — Thu, 17 Jul 2008 21:34:39 GMT

biya2del — Sun, 13 Jul 2008 17:44:18 GMT

دوستان عزیزم مطلبی رو که نوشتم مربوط میشه به ماجرایی که برای من اتفاق افتاده بود لطفا بعد از خوندن اون با دلداری هاتون بهم بگین تو این دوره زمونه واقعا به کی میشه اعتماد کرد و آیا عشق معنا داره؟

درست یکسال پیش بود،تیر 86، از باشگاه برگشته بودم طبق معمول کسی خونه نبود موبایلم هنوز توی شارژ بود یادم رفته بود با خودم ببرمش لباسمو عوض کردم و گرفتم خوابیدم یه ساعتی بود خوابیده بودم که با صدای تلفن از خواب بیدار شدم .میلاد بود ....

لطفا به ادامه مطلب برین

biya2del — Tue, 24 Jun 2008 19:29:18 GMT

برای زیباتر شدن این وبلاگ به نظرات و دلداریهای شما دوستان عزیزم نیاز دارم لطفا منو تنها نگذارید

در ضمن آماده تبادل لینک با همه شما دوستان عزیز هستم

biya2del — Thu, 19 Jun 2008 09:42:18 GMT

مدتی بود که بخاطر درگیر بودن با المپیاد و همچنین فرا رسیدن امتحانات نتونستم دلداریهاتونو بخونم

امروز همه اونا رو خوندم واقعا از همتون ممنونم آقا سامان میترا و نسرین خانم از شما هم بخاطر

شعرها یی که برام فرستاده بودین ممنونم در اولین فرصت اونارو تو وبلاگم میذارم.

همچنین مهشید خانم عکسایی رو که از خودم خاسته بودید براتون فرستادم.

biya2del — Wed, 13 Feb 2008 18:25:18 GMT

کنار آشنایی تو آشیانه میکنم

فضای آشیانه را پر از ترانه میکنم

کسی سوال میکند برای چه زنده ای

و من برای زندگی ترا بهانه میکنم...